Bepaalde dingen zijn vrij voorspelbaar. Zo is het om 20 uur niet heel verwonderlijk als je langs een nieuwsuitzending zapt, is de kans vrij groot dat je op een doordeweekse dag in de Randstad rond 17 uur in de file staat, en is het zeer waarschijnlijk dat als je op een dinsdag tussen 13.30 en 19.30 een bekende het GGD-gebouw naar binnen ziet gaan, deze persoon daar niet is voor een geplande buitenlandse reis… Gladgeschoren begaven we ons op een dinsdagmiddag richting het GGD-gebouw. Discussiërend over wie als eerste voor de leeuwen (lees: eendenbek) geworpen ging worden, parkeerden we onze fietsen vlak voor de ingang en liepen schuchter het gebouw binnen. Had iemand ons gezien? Gelukkig zijn er meerdere bedrijven gevestigd in het GGD-gebouw, dus wie zal überhaupt op het idee gekomen zijn dat twee meisjes van net in de 20 op dinsdagmiddag in het GGD-gebouw moesten zijn om zich te laten testen op een seksuele overdraagbare aandoening? Niemand toch? Nee. Zelfs de receptioniste twjifelde daar geen enkel moment aan toen we haar vertelden dat we een afspraak hadden bij de GGD. "Komen jullie voor een buitenlandse reis?" echoëde haar stem door de hele hal. "Voor een test," sistte mijn vriendin, waarop ik ter verduidelijking toevoegde dat het om een SOA-test ging. -Je weet immers maar nooit wat voor testen je allemaal wel niet voor een buitenlandse reis moet ondergaan-. "Oh, een SOA-test," herhaalde ze met haar interne volumeknop op de maximale stand. Even had ik het gevoel dat ik op een drukke zaterdagmiddag aan de kassa van een drogisterij stond om een pak condooms te kopen, en dat de cassière dan even de hele rij à 50 man wil laten weten dat jij sex hebt. Veilige sex. Maar goed, was dat het geval geweest, dan had ik hoogstwaarschijnlijk op een dinsdagmiddag tussen 13.30 en 19.30 niet in een GGD-gebouw gestaan. Dus kennelijk wilde de receptioniste gewoon de hele hal laten weten dat ik niet op een drukke zaterdagmiddag in een drogisterij een pak condooms had gekocht… Goed, de hele begane grond wist dus inmiddels dat wij daar waren voor een SOA-test, maar verder konden we ons volledig anoniem laten testen. Ze hadden alleen wel nog even wat persoonsgegevens van ons nodig. Op zo’n moment hoop je dan toch dat er ergens een tweelingzus opduikt of dat je spontaan in het bezit bent van een legio dubbelgangers, want hoeveel voorletter K, achternaamletter N, geboren op 6-6-1983, woonachtig op 7XXX met telefoonnummer 06-XXXXXXXX lopen er nou eenmaal rond op deze aardkloot? Precies, de jackpot winnen is nog makkelijker… Een tikkeltje gespannen hadden we plaats genomen in de eerste wachtkamer die we aantroffen. Elke keer als er iemand de wachtkamer passeerde, dan dachten wij: "Die heeft net een SOA-test gedaan", en hoorde je hem hetzelfde over ons denken. Of althans, dat dachten wij. Maar al gauw realiseerden we dat de voorbijgangers dat zeer waarschijnlijk niet dachten, aangezien een GGD-medewerkster ons kwam ophalen met de vraag of we daar zaten voor de inentingen voor een buitenlandse reis. Zagen wij er dan werkelijk uit als twee avontuurlijke wereldreizigsters die vaker mét dan in de koffer iets deden? Voor een tweede keer moesten we onze anonieme aanwezigheid tekort doen en uitleggen dat we voor een SOA-test kwamen. Of we dan een wachtkamer verder wilden plaatsnemen. Dus verkasten we naar een wachtkamer enkele meters verder en namen we plaats tussen de plastic palmbomen, oerang-oetans en een filmpje over buiktyfus. Zelfs in de wachtkamer van de SOA-afdeling probeerden ze nog de indruk te wekken dat we daar zaten voor een buitenlandse reis. Discretie ten top bij de GGD! Alleen moet je er niet toevallig net achterkomen dat de moeder van je ex werkzaam is als SOA-verpleegkundige, want dan kan je beter op een drukke zaterdag voor een pak condooms in de rij bij de Etos gaan staan…

Archimedes riep "Eureka!", bij Willie Wortel verschijnt er een gloeilamp naast zijn hoofd en ik zorg ervoor dat m’n hete adem het busraam doet beslaan. Mijn ontdekking was weliswaar niet van wereldbelang, maar het was in ieder geval wel zo’n direct aanwijsbaar moment waarop ik tot de conclusie kwam dat mijn leven tot een dramatisch dieptepunt was gedaald. Een geniale ingeving, die niet verder reikt dan een basisschool biologieles. Ik noem het: "mijn boterbloem moment". Als je gaat studeren dan hoor je niet anders dan dat je studententijd de mooiste tijd van je leven is en dat je er met volle teugen van moet genieten. Dit advies nam ik uiteraard ter harte en besloot nog vóór mijn studententijd te gaan samenwonen -hoezo burgerlijk?-. Niets geen dronken huisgenoten, studentenhuisfeesten, bezoekjes van het tv-programma "Hoe schoon is jouw huis?", een uitgebreid sociaal netwerk en andere studentikoze praktijken. Nee, want een bemoeierige schoonmoeder en een werkloze schoonzus had ik in mijn studententijd voor geen goud willen missen. Wil iemand misschien even in mijn arm knijpen? Het was een jaar geleden dat we op een vroege vrijdagochtend katerloos in de bus op weg naar een college zaten. We hadden zo’n enerverende donderdagnacht meegemaakt dat we aan één stuk door onze mond hielden en in gedachten verder gingen met schaapjes tellen. Toen de bus bij een halte tot stilstand kwam, drukte ik mijn neus tegen de ruit en staarde lusteloos naar buiten. Plotseling verhoogde mijn hartslag, begon mijn bloed sneller te stromen, werden mijn pupillen groter en stootte ik mijn vriendin aan. "Kijk!" riep ik en begon wild naar iets geels in de berm te gebaren. "Is dat daar geen boterbloem?" vroeg ik enthousiast. Geïnteresseerd boog ze zich over mij heen en drukte ook haar neus tegen het raam om mijn zojuist gedane ontdekking beter te kunnen waarnemen. "Ja," bevestigde ze "dat is een boterbloem!" en zakte vervolgens weer onderuit in haar stoel. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht en met mijn hand veegde ik de condens van de ruit… Zwijgend vervolgden we onze busreis. Zij onderuit gezakt in haar stoel, ik nog steeds starend naar buiten. Het leek er even op dat de bodemloze put aan gespreksstof toch een bodem had gekregen. Of waren we stilletjes aan het genieten van dit hoogtepunt in ons bruisende studentenleven?

Dan ben je dus net twee maanden bezig geweest om te wennen aan het idee van een relatie, word je binnen 5 seconden en een toevoeging op je CV weer terug naar de ‘vrijgezellenmarkt’ gebonjourd. En de reden? Meneer wil vrijheid -in deze context denk ik spontaan aan het 10-letter Lingowoord ‘rondneuken’-, gooit ter bekrachtiging van zijn wens ook nog even het modeverschijnsel ‘bindingsangst’ er tegenaan, en probeert als laatste de schade te beperken met de dooddoener "Het ligt niet aan jou..". Dat is op zo’n moment dus net zoiets als tegen een terminale patiënt zeggen dat het allemaal wel goed komt. Volkomen nutteloos, tenzij je gelooft in een paradijselijk hiernamaals natuurlijk… Enkele jaren geleden lachtte ik Bridget Jones er nog om uit, maar de laatste tijd vallen de bol.com pakketjes steeds vaker door de brievenbus en beginnen de zelfhulpboeken "Mannen komen van Mars.." en "He’s just not that into you" een steeds prominentere plaats op mijn boekenplank in te nemen. Het is namelijk best fijn om met vriendinnen over je liefdesverdriet te praten, maar troostende woorden als "Hij vond jou gewoon té leuk" -Is that a bad thing?- en "Het komt wel weer goed" -daar hebben we hem weer!- getuigen niet echt van veel realiteitszin. Het is dan misschien algemeen bekend dat hoop doet leven, maar uren staren naar een MSN-naam met status afwezig in de hoop dat hij tegen je gaat praten wekt mijns inziens ook niet echt de indruk van veel leven. (Voor de duidelijkheid, mijn status was dus: kasplantje). "Dat doet ie om jou te vergeten!" zegt een vriendin als hij een week later zoenend wordt gesignaleerd. En de dagen erna scharen de vriendinnen als leeuwinnen samen en staat de telefoon roodgloeiend om verslag uit te brengen over zijn nieuwe scharrel. Maar als drie maanden later ze nog steeds omarmd voor jouw neus oversteken, dan is er niet echt sprake meer van een scharrel en heb je zwaar de neiging om je even te vergissen in het rempedaal. Dat zit toch helemaal rechts? Bij thuiskomst google je naar de termen "bindingsangst + genezing" en verwacht je uitgebreide literatuur te vinden over cognitieve gedragstherapieën en allemaal andere psychologische verklaringen. Hij had immers gezegd dat het niet aan jou lag, maar een scala aan websites waar bindingsangst nog steeds nummer 1 scoort in de ‘dump smoezen-top 10′ maakt het er niet geloofwaardiger op. Nummer 2 is overigens ook erg herkenbaar, namelijk de "ik kom niet over m’n ex heen"-reden. Eigenlijk zijn het dus stuk voor stuk creatieve manieren om te zeggen dat hij je simpelweg niet leuk genoeg vindt om zich aan jou te binden. Niet bepaald een goede referentie dus! Next…

Als je ergens op een roze wolk in de zevende hemel dwarrelt, dan komen de woorden "Het is over!" wel even als een donderslag bij heldere hemel en zakt de grond (voor zover je daar nog op stond) na het interpreteren van zijn zojuist uitgesproken zin even ver onder je voeten weg. Wat nu? In films zou het meisje in een zee van tranen hysterisch op haar knieën de jongen bij de hand pakken en hem smeken te blijven. Maar ja, in films komt het 99% van de gevallen aan het einde ook allemaal weer goed. Helemaal als je een Amerikaanse editie te pakken hebt, dus besloot ik om de dramatische scènes te schrappen, rustig adem te halen, akkoord te gaan met de beslissing -ookal was dit geen democratisch besluit- en te fast forwarden naar het einde van de tape… Het klinkt misschien vreemd, maar de dag na de bewuste avond had ik mezelf een ego groter dan het universum aangemeten en was ik onlosmakelijk verbonden met mijn telefoon. Hij zou mij vandaag bellen om te zeggen dat hij er een nachtje over had geslapen en vanmorgen bij het wakker worden ontzettend veel spijt had van zijn besluit. Hij zou mij vragen om hem te vergeven en of ik hem alsjeblieft wilde terugnemen, zodat we verder konden gaan waar we waren gebleven. Dan zou ik de spanning, zoals een goede actrice betaamt, wel even opvoeren door te zeggen dat ik tijd nodig heb om erover na te denken en dan een paar uur later, vergevingsgezind als ik ben, de verzoening. Iedereen maakt fouten, dus dit akkefietje snel vergeten en we leefden nog lang en gelukkig… De day-after liep anders dan gepland. Telkens als mijn telefoon ging kreeg ik een hartverlamming -jaja, dat kon nog, want in mijn beleving was hij nog niet gebroken- en uiteraard niet één keer, maar de hele dag door. Kennelijk vond mijn hele telefoonlijst het een geschikte dag om mij te bellen. Okay, op zich was het best wel lief dat iedereen sympathie toonde, maar ik vond voorbarige condoleances met het verlies van mijn droomman niet geheel op z’n plaats. Mensen it’s not over till it’s over! Het verlossende telefoontje moest nog gepleegd worden! Alleen dan moest hij wel even bellen die dag, en dat deed hij niet. En ook niet de tweede dag. En ook een week na dato niet. Eigenlijk belde hij helemaal nooit niet. Het telefoongesprek heeft zich nooit afgespeeld. Jawel, honderd generale repetities met vriendinnen, duizend keer met mijn spiegelbeeld en nog eens een miljoen keer in mijn hoofd. Maar nooit met mijn officiële tegenspeler. Had hij een ander script gekregen ofzo? Op zich is het hebben van een kater een vervelend gevolg van overmatig alcoholgebruik, maar je stelt je daar min of meer op in. Je weet dat je na een avondje goed doorhalen de volgende dag status non-actief op je voorhoofd kan plakken. Maar als je een hele week nergens last van hebt gehad, gewoon nuchter bent geweest en je dan alsnog een kater moet verwerken, dan komt het wel even extra hard aan. Mijn liefdeskater kwam dus ietwat vertraagd. Het was dus wel écht over, alleen had ik dat zelf al die tijd niet door. Ik had geen rekening gehouden met het gevoelsverschil tussen zevende hemel en planeet aarde, en kampte nu met een vreselijke jetlag… Auw!

Als ik ‘s ochtends net wakker ben en ik kijk in de spiegel, dan ben ik meestal wel blij dat er niemand in de buurt is die mij zo kan zien. Gelukkig ben ik zelfkritisch en kan ik -hoe pijnlijk ook- eerlijk toegeven dat ik met dikke ogen, make-up resten en een kapsel waar dynamiet in lijkt te zijn ontploft niet bepaald over de hoofdingrediënten beschik voor een nominatie in de categorie “natuurlijke schoonheid.” Maar goed, gezien het feit dat 95% van de vrouwen die je tegenkomt op straat zich niet alleen met carnaval lijkt te schminken, heb ik een sterk vermoeden dat ik best wel wat lotgenoten heb.

Laatst liep ik op een ochtend mijn kamer uit en zag ik de vriendin van m’n huisgenoot snel de trap op lopen. “Yeah right” dacht ik, terwijl ik in mijn oversized H&M t-shirt ver over mijn oma onderbroek heen trok en mijn bril opzette. Ik had nog net een glimp opgevangen van een kort sexy zwart zijdeachtig met kant versierd nachtjaponnetje. Zo’n ding waar elke vrouw er voor speciale gelegenheden minstens één van in haar kast heeft liggen en waar je ook totaal niet lekker in slaapt. Maar dat hoeft ook helemaal niet, want meestal draag je het 5 minuten voor de show en ligt het jurkje de rest van de avond naast je bed…Althans, als je geluk hebt, anders lig je een nacht naar adem te snakken. Het had me overigens ook niets verbaasd als ze in de badkamer nog even haar make-up had bijgewerkt, de haren weer in model had gebracht en haar tanden nog even snel had gepoetst, om vervolgens weer naast haar vriendje in bed te kruipen. En dan vragen wij vrouwen ons af waarom mannen nooit zien of een vrouw wel of geen make-up op heeft? Nou, je kan het ze niet echt kwalijk nemen, aangezien wij heel erg ons best doen om als het zusje van Barbie wakker te worden…

“Wat heb je aan?” vroeg ik een vriendin die een date had met de jongen die ervoor zorgt dat ze in zijn bijzijn rare dingen gaat doen. Ik kreeg een gedetailleerde beschrijving van haar kleding, kapsel, make-up, accessoires en zelfs haar nagels had ze gefrenchmanicured. Goed, ze had me dus zojuist een beschrijving gegeven van een “Ik-heb-geen-moeite-voor-jou-gedaan-zo-zie-ik-er-altijd-uit”-outfit, terwijl ze in werkelijkheid een hele middag voor de spiegel had gestaan en al een week had nagedacht over de samenstelling hiervan. Vrouwen proberen namelijk altijd de indruk te wekken dat alles heel natuurlijk en nonchalant verloopt, maar als je denkt dat de glad geschoren benen, geharste bikinilijn en geëpileerde wenkbrauwen onderdeel zijn van de dagelijkse routine, dan heb je verkeerd gedacht.

“Wat is er gebeurd?” vroeg ik dezelfde vriendin de ochtend erna. “He-le-maal niets!” antwoordde ze. “Niets?” zei ik verbijsterd en ik hoefde al niet verder te vragen. Er was ondanks de uitgebreide voorbereidingen en strakke planning iets misgegaan. Iets waar je zelfs met een vrachtwagen aan cosmeticaproducten en de garderobe van Mariah Carey -weetjewel die aflevering van Cribs- niets aan kon veranderen. Er was of sprake van een maandelijks terugkerend fenomeen, of de scheergel had gezorgd voor een extreme allergische reactie. Het zijden nachtjaponnetje was in ieder geval die avond onaangeroerd in de kast blijven liggen. Een grapje van Moeder Natuur…

Ik houd niet van etikettering en kan me om deze reden ook best wel ergeren aan het feit dat mensen vaak geneigd zijn om een afwijkende seksuele geaardheid expliciet te vermelden wanneer zij jou aan iemand voorstellen. In veel gevallen ligt het er al super dik bovenop en bovendien ga je ook niet over iedereen vertellen dat hij/zij hetero is. Iemands seksuele geaardheid is in de eerste instantie toch ook geen boeiende informatie? Het wordt pas relevant als je wat meer wilt van die persoon dan alleen een leuk gesprek. En dan nog, de homo herken je toch meteen? Verwijfd, handjes in de lucht, apart loopje, verhoogd stemmetje en een voorraad cosmeticaproducten groter dan die van de gemiddelde vrouw. Of klink ik nu als een kerel die zegt dat hij silliconenborsten van echte kan onderscheiden en vervolgens 0/10 scoort op de Playboy test? Ik ben er bang voor…

“Ik heb nog nooit zo sexy gedaan. Ik trok hem aan zijn stropdas naar me toe, keek hem aan en begon hem te zoenen. *stilte* Maar hij hapte niet..” Hoe kan dat nou?
Blakend van zelfvertrouwen was ze op de jongen afgestapt om met hem op de foto te gaan en een gesprek aan te knopen. Geen Cosmopolitan openingszinnen, maar foto’s. Altijd handig om een wegwerpcamera mee te nemen tijdens het uitgaan. Ten eerste geilen de meeste mensen best wel op zichzelf en willen zij altijd wel met jou op de foto. (Ultieme kans dus om jezelf voor eeuwig vast te leggen met die ene leuke jongen.) En ten tweede is het wel makkelijk om een back-up fotografisch geheugen op zak te hebben wanneer het eigen geheugen na een bepaald tijdstip en enkele glazen wijn tekort schiet.

Maar goed, hij zag er dus goed en mannelijk uit enzo. Als zij hem niet had aangesproken, dan had één van ons het wel gedaan. Hij nam zich ook echt de moeite om ruim anderhalf uur leuk terug te praten en de indruk te wekken dat hij wel gecharmeerd was van haar. Okay, hij zei misschien letterlijk “Ik ben homo”, maar dat had toch ook gewoon een grapje kunnen zijn? En hij ging ook best wel in op vrouwelijke avances, dat betekent toch wel iets? Of is vrouwen dissen gewoon een vorm van homo-humor? Het was misschien ook wel lichtelijk vreemd dat hij op het mannentoilet aanbood om foto’s te maken van piemels, maar dan ben je toch niet gelijk homo? Gewoon goed aangeschoten had ook gekund.

Zaterdagavond deden we het nog eens dunnetjes over tijdens de herhaling van het nieuwe programma op Yorin, “Herken de homo”. We elimineerderen keer op keer een homo die toch hetero bleek te zijn en andersom. Gelukkig doen we niet mee aan het programma, want wij zouden geheid verliefd worden op een homo en een half miljoen dollar aan ons voorbij zien gaan.

Het zijn soms gewoon net mensen, die homo’s.

31 december voelt bij mij altijd hetzelfde als mijn verjaardag. Het is een feestdag, maar ergens voelt het toch ook wel een beetje verdrietig. Het is zo definitief. Zo nooit meer. Net als iedere dag eigenlijk, maar op een dag als vandaag sta je daar toch iets langer bij stil. Een jaartje verder, daar moet je toch even aan wennen. Je kan er maar beter een goed feestje van maken, want tegenhouden kan je het toch niet.

Fijne jaarwisseling allemaal!

De reden dat ik vroeger vol ongeloof urenlang naar Jerry Springer en Ricki Lake kon kijken ontgaat me eigenlijk nog steeds. Een kritische blik op mijn eigen leven, of een luisterend oor voor mensen in m’n omgeving en ik besef al snel dat de ver-van-mijn-bed-show toch niet zo heel ver blijkt te zijn. De enige verschillen zijn dat er geen camera’s draaien en er niet om de minuut een bodyguard op het toneel verschijnt….

“Mannen zijn jagers”, hoor ik mijn 18-jarige collegatje zeggen wanneer er weer een gestrande liefde in de kantine wordt besproken. Dit keer is hij niet getrouwd met kinderen, maar samenwonend. En hij houdt er niet 2, maar een halve stad op na.
Een Grote Eikel dus.

Analytisch als wij vrouwen zijn, stellen wij onszelf voortdurend de vraag waar het fout ging en wordt elk detail wel drie keer meegenomen in de evaluatie. Maar des te langer je erover nadenkt, des te meer je ervan overtuigd raakt dat het mannelijke gedrag inderdaad terug te voeren is tot zoiets basaals als het jagersinstinct. En als je er nog iets beter over nadenkt, dan besef je ook dat vrouwen zich gewoon niet gedragen als een voorbeeldig prooi. Ooit een prooidier gezien dat zich vastklampt aan zijn jager? Ik niet in ieder geval, behalve dan alle vrouwen die getroffen zijn door de pijlen van Cupido (ook een man).

Soms denk ik wel dat vrouwen te makkelijk zijn. We smelten al voor een beetje aandacht en gladde vleierij. De juiste woorden op het juiste moment en we rennen met gesloten ogen in de val. Vervolgens ben je even een paar dagen in de wolken, word je overspoeld door de leukste, liefste en meest hartverwarmende woorden en dan hoor je vervolgens helemaal niets. Als een geobsedeerde ga je op zoek naar een teken van leven. En als je dacht dat het nog niet over was, dan kan je er zeker van zijn dat het na 200 oproepen en 500 smsjes in zijn richting plus de 100 telefoontjes naar z’n vrienden, wel zo is. Daar houdt hij namelijk niet zo van.

De afgelopen week hoorde ik niet anders dan dat hij haar zo ontzettend leuk vond en hoe geweldig hij wel niet was. Nu gister ontvang ik (niet geheel onverwachts) een smsje: “Ik ben gedumpt, hij heeft een ander!”

Yup, het is er weer één met emotionele claustrofobie.
En door mijn hoofd galmen de woorden van mijn collega…

Als Anne Frank destijds geen dagboek had bijgehouden, dan was zij waarschijnlijk de geschiedenisboeken ingegaan als één van de zes miljoen en was Amsterdam een toeristische trekpleister armer geweest. Ondanks het feit dat ik in mijn jonge jaren ook verscheidene pogingen heb gewaagd om een dagboek bij te houden, ga ik wel de geschiedenis in als een straight nobody. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo erg, want ik zou mij compleet doodschamen als men over 1000 jaar een dagboek van mij opgraaft…

Mijn eerste dagboek kreeg ik van m’n moeder. Het was een donkergroene, waarop met sierlijke gouden letters het woord “dagboek” stond geschreven. Eigenlijk vond ik hem helemaal niet mooi -zeg maar: oerlelijk- en had ik liever een dagboek met een afbeelding van de Flinstones op de voorkant en een normaal hangslotje. Zo een hangslotje waarvan het sleuteltje in praktisch elk dagboekhangslotje paste (inderdaad, ook in die van m’n zusje). In ieder geval vond mijn moeder het noodzakelijk om zelf de eerste vier pagina’s van mijn zojuist verkregen dagboek te bevuilen met haar eigen frustraties, namelijk hoe vervelend ik wel niet was geweest die dag. Ter plekke had ik de blaadjes eruit willen scheuren, maar dan had m’n moeder waarschijnlijk het hele dagboek vol geschreven en had ik hem in brand moeten steken. Dus met de gedachte “leuk voor later”, liet ik ze er maar inzitten en sla ik ze tegenwoordig gewoon over wanneer ik het dagboek nalees.

Gister vond ik dus het groene dagboek weer en heb me even vijf minuten gegeneerd (10 pagina’s lang excl. de 4 van m’n moeder). Mijn dagboek staat vol met dingen waar ik liever niet aan herinnerd word. Bijvoorbeeld mijn eerste echte ‘door-de-grond-zak-moment’. Ik weet nog precies wanneer, hoe laat, met wie, waar en ook exact hoe ik me voelde. Maar om zeker te weten dat ik dát gênante moment echt niet meer zou vergeten, heb ik het toch ook maar even op schrift vastgelegd. Of de dag dat ik gepland had mijn rivale inelkaar te slaan. Geniale eerste zin op pagina 5:”Vandaag wilde ik Chantal inelkaar rammen, maar niemand deed mee.” Of toen ik m’n zusje vroeg of ze met me wilde spelen, waarop ze antwoordde met haar tanden in m’n arm. Mocht het litteken op m’n arm ooit nog vervagen, dan heb ik altijd het dagboek nog dat mij er aan herinnert!

Gezien het aantal dagen dat ik trouw in mijn dagboek heb geschreven, heb ik moeten concluderen dat ik geen dagboekmens ben. Ik mis gewoon de discipline om dagelijks mijn gebeurtenissen op papier te zetten. Ten eerste erger ik me aan het feit dat met de hand schrijven zo langzaam gaat. En ten tweede vind ik het een beetje nutteloos om mezelf allemaal dingen te vertellen die ik toch al weet of de rest van m’n leven niet zal vergeten. Ik bedoel, het is juist leuk dat je in een dagboek dingen terugleest die eigenlijk te onbelangrijk zijn om te onthouden. Details die je meer inzicht kunnen bieden in je eigen gedachtekronkels wanneer je weer zo’n ‘What-was-I-thinking?’-moment hebt…..

Binnenkort toch maar eens een exendagboek incl. foto beginnen. Handig voor later!

Dit wordt waarschijnlijk een log met een heel hoog wc tegel gehalte, maar voor deze ene keer maakt het niets uit, want ik moet iets kwijt. En heel vaak is het juist zo dat je liever niet iets kwijt raakt, tenzij het natuurlijk 20 overtollige kilo’s zijn, maar ook dat is nu even niet het geval. Meestal raak je namelijk iets kwijt wat je echt heel leuk vindt en waar je behoorlijk aan gehecht was. Of in de iets minder voorkomende gevallen is het iets wat je normaal gesproken nooit gebruikt en uitgerekend op het moment dat je het heel hard nodig hebt, onvindbaar is.

Mijn kamer ruim ik zeker 1 dag in de week helemaal op en de overige 6 dagen maak ik er een grote puinhoop van. Het is ook niet zo gek dat ik regelmatig dingen kwijt ben, maar het idee dat ik het onder de bergen kleding en stapels papieren weer terug zal vinden, stelt mij gerust. Bovendien hoort een zoektocht naar spullen die ik kwijt ben bij een dagelijks ritueel, namelijk het ontwijken van mijn studie. Ik word nogal onrustig van dingen kwijt zijn en dan moet en zal ik het terugvinden. Het heeft dus best wel een functie, die rommel op m’n kamer.

Ik droomde laatst dat ik gezocht werd door de politie, omdat ik nog een gevangenis- straf moest uitzitten. Mijn hele droom ben ik bezig geweest met het ontvluchten van de politie, en toen ik wakker werd had ik totaal geen idee waarom ik gezocht werd. Maar na vandaag kan ik eigenlijk wel een reden bedenken. Ik word namelijk behoorlijk agressief van mensen die kennelijk de enorme behoefte voelen om aan andermans spullen te zitten. Het is leuk om te weten dat je nieuwe achterlicht met anti-diefstal -geen idee welk onderdeel anti-diefstal is, aangezien je het dekseltje zelfs met 1 pink er nog vanaf krijgt- nog op je fiets zit als deze die nacht is gemolesteerd. Maar daar heb je zo verdomd weinig aan als er geen ventiel meer in je voorband zit en je dus alsnog moet lopen… Of wat als deze hele fiets gewoon in z’n geheel meegenomen wordt? Daar kan geen anti-diefstal achterlicht tegenop!

Iets verliezen is echt het rotste gevoel dat er bestaat. Het besef dat je iets definitief kwijt bent en ook niet meer terug zal zien, is echt vreselijk. Of misschien ook wel terug zal zien, maar dan niet meer in de oorspronkelijke staat..-alleen een frame, of dat wat zwart was fluorescerend groen-. Op het moment dat je merkt dat jouw eigendom niet meer staat waar het stond en dus ook écht weg is, dan snap je wel waarom mensen soms het recht in eigen hand nemen. Dus mochten jullie ooit een foto van mij tegenkomen met de tekst “WANTED” erboven en een flinke beloning die wordt uitgeloofd voor de gouden tip, dan weten jullie hoe het komt..

Tekst op de wc tegel:
Blijf toch verdomme met je poten van andermans spullen af…
Ga werken ofzo!