Als je ergens op een roze wolk in de zevende hemel dwarrelt, dan komen de woorden "Het is over!" wel even als een donderslag bij heldere hemel en zakt de grond (voor zover je daar nog op stond) na het interpreteren van zijn zojuist uitgesproken zin even ver onder je voeten weg. Wat nu? In films zou het meisje in een zee van tranen hysterisch op haar knieën de jongen bij de hand pakken en hem smeken te blijven. Maar ja, in films komt het 99% van de gevallen aan het einde ook allemaal weer goed. Helemaal als je een Amerikaanse editie te pakken hebt, dus besloot ik om de dramatische scènes te schrappen, rustig adem te halen, akkoord te gaan met de beslissing -ookal was dit geen democratisch besluit- en te fast forwarden naar het einde van de tape… Het klinkt misschien vreemd, maar de dag na de bewuste avond had ik mezelf een ego groter dan het universum aangemeten en was ik onlosmakelijk verbonden met mijn telefoon. Hij zou mij vandaag bellen om te zeggen dat hij er een nachtje over had geslapen en vanmorgen bij het wakker worden ontzettend veel spijt had van zijn besluit. Hij zou mij vragen om hem te vergeven en of ik hem alsjeblieft wilde terugnemen, zodat we verder konden gaan waar we waren gebleven. Dan zou ik de spanning, zoals een goede actrice betaamt, wel even opvoeren door te zeggen dat ik tijd nodig heb om erover na te denken en dan een paar uur later, vergevingsgezind als ik ben, de verzoening. Iedereen maakt fouten, dus dit akkefietje snel vergeten en we leefden nog lang en gelukkig… De day-after liep anders dan gepland. Telkens als mijn telefoon ging kreeg ik een hartverlamming -jaja, dat kon nog, want in mijn beleving was hij nog niet gebroken- en uiteraard niet één keer, maar de hele dag door. Kennelijk vond mijn hele telefoonlijst het een geschikte dag om mij te bellen. Okay, op zich was het best wel lief dat iedereen sympathie toonde, maar ik vond voorbarige condoleances met het verlies van mijn droomman niet geheel op z’n plaats. Mensen it’s not over till it’s over! Het verlossende telefoontje moest nog gepleegd worden! Alleen dan moest hij wel even bellen die dag, en dat deed hij niet. En ook niet de tweede dag. En ook een week na dato niet. Eigenlijk belde hij helemaal nooit niet. Het telefoongesprek heeft zich nooit afgespeeld. Jawel, honderd generale repetities met vriendinnen, duizend keer met mijn spiegelbeeld en nog eens een miljoen keer in mijn hoofd. Maar nooit met mijn officiële tegenspeler. Had hij een ander script gekregen ofzo? Op zich is het hebben van een kater een vervelend gevolg van overmatig alcoholgebruik, maar je stelt je daar min of meer op in. Je weet dat je na een avondje goed doorhalen de volgende dag status non-actief op je voorhoofd kan plakken. Maar als je een hele week nergens last van hebt gehad, gewoon nuchter bent geweest en je dan alsnog een kater moet verwerken, dan komt het wel even extra hard aan. Mijn liefdeskater kwam dus ietwat vertraagd. Het was dus wel écht over, alleen had ik dat zelf al die tijd niet door. Ik had geen rekening gehouden met het gevoelsverschil tussen zevende hemel en planeet aarde, en kampte nu met een vreselijke jetlag… Auw!