Archimedes riep "Eureka!", bij Willie Wortel verschijnt er een gloeilamp naast zijn hoofd en ik zorg ervoor dat m’n hete adem het busraam doet beslaan. Mijn ontdekking was weliswaar niet van wereldbelang, maar het was in ieder geval wel zo’n direct aanwijsbaar moment waarop ik tot de conclusie kwam dat mijn leven tot een dramatisch dieptepunt was gedaald. Een geniale ingeving, die niet verder reikt dan een basisschool biologieles. Ik noem het: "mijn boterbloem moment". Als je gaat studeren dan hoor je niet anders dan dat je studententijd de mooiste tijd van je leven is en dat je er met volle teugen van moet genieten. Dit advies nam ik uiteraard ter harte en besloot nog vóór mijn studententijd te gaan samenwonen -hoezo burgerlijk?-. Niets geen dronken huisgenoten, studentenhuisfeesten, bezoekjes van het tv-programma "Hoe schoon is jouw huis?", een uitgebreid sociaal netwerk en andere studentikoze praktijken. Nee, want een bemoeierige schoonmoeder en een werkloze schoonzus had ik in mijn studententijd voor geen goud willen missen. Wil iemand misschien even in mijn arm knijpen? Het was een jaar geleden dat we op een vroege vrijdagochtend katerloos in de bus op weg naar een college zaten. We hadden zo’n enerverende donderdagnacht meegemaakt dat we aan één stuk door onze mond hielden en in gedachten verder gingen met schaapjes tellen. Toen de bus bij een halte tot stilstand kwam, drukte ik mijn neus tegen de ruit en staarde lusteloos naar buiten. Plotseling verhoogde mijn hartslag, begon mijn bloed sneller te stromen, werden mijn pupillen groter en stootte ik mijn vriendin aan. "Kijk!" riep ik en begon wild naar iets geels in de berm te gebaren. "Is dat daar geen boterbloem?" vroeg ik enthousiast. Geïnteresseerd boog ze zich over mij heen en drukte ook haar neus tegen het raam om mijn zojuist gedane ontdekking beter te kunnen waarnemen. "Ja," bevestigde ze "dat is een boterbloem!" en zakte vervolgens weer onderuit in haar stoel. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht en met mijn hand veegde ik de condens van de ruit… Zwijgend vervolgden we onze busreis. Zij onderuit gezakt in haar stoel, ik nog steeds starend naar buiten. Het leek er even op dat de bodemloze put aan gespreksstof toch een bodem had gekregen. Of waren we stilletjes aan het genieten van dit hoogtepunt in ons bruisende studentenleven?