Bepaalde dingen zijn vrij voorspelbaar. Zo is het om 20 uur niet heel verwonderlijk als je langs een nieuwsuitzending zapt, is de kans vrij groot dat je op een doordeweekse dag in de Randstad rond 17 uur in de file staat, en is het zeer waarschijnlijk dat als je op een dinsdag tussen 13.30 en 19.30 een bekende het GGD-gebouw naar binnen ziet gaan, deze persoon daar niet is voor een geplande buitenlandse reis… Gladgeschoren begaven we ons op een dinsdagmiddag richting het GGD-gebouw. Discussiërend over wie als eerste voor de leeuwen (lees: eendenbek) geworpen ging worden, parkeerden we onze fietsen vlak voor de ingang en liepen schuchter het gebouw binnen. Had iemand ons gezien? Gelukkig zijn er meerdere bedrijven gevestigd in het GGD-gebouw, dus wie zal überhaupt op het idee gekomen zijn dat twee meisjes van net in de 20 op dinsdagmiddag in het GGD-gebouw moesten zijn om zich te laten testen op een seksuele overdraagbare aandoening? Niemand toch? Nee. Zelfs de receptioniste twjifelde daar geen enkel moment aan toen we haar vertelden dat we een afspraak hadden bij de GGD. "Komen jullie voor een buitenlandse reis?" echoëde haar stem door de hele hal. "Voor een test," sistte mijn vriendin, waarop ik ter verduidelijking toevoegde dat het om een SOA-test ging. -Je weet immers maar nooit wat voor testen je allemaal wel niet voor een buitenlandse reis moet ondergaan-. "Oh, een SOA-test," herhaalde ze met haar interne volumeknop op de maximale stand. Even had ik het gevoel dat ik op een drukke zaterdagmiddag aan de kassa van een drogisterij stond om een pak condooms te kopen, en dat de cassière dan even de hele rij à 50 man wil laten weten dat jij sex hebt. Veilige sex. Maar goed, was dat het geval geweest, dan had ik hoogstwaarschijnlijk op een dinsdagmiddag tussen 13.30 en 19.30 niet in een GGD-gebouw gestaan. Dus kennelijk wilde de receptioniste gewoon de hele hal laten weten dat ik niet op een drukke zaterdagmiddag in een drogisterij een pak condooms had gekocht… Goed, de hele begane grond wist dus inmiddels dat wij daar waren voor een SOA-test, maar verder konden we ons volledig anoniem laten testen. Ze hadden alleen wel nog even wat persoonsgegevens van ons nodig. Op zo’n moment hoop je dan toch dat er ergens een tweelingzus opduikt of dat je spontaan in het bezit bent van een legio dubbelgangers, want hoeveel voorletter K, achternaamletter N, geboren op 6-6-1983, woonachtig op 7XXX met telefoonnummer 06-XXXXXXXX lopen er nou eenmaal rond op deze aardkloot? Precies, de jackpot winnen is nog makkelijker… Een tikkeltje gespannen hadden we plaats genomen in de eerste wachtkamer die we aantroffen. Elke keer als er iemand de wachtkamer passeerde, dan dachten wij: "Die heeft net een SOA-test gedaan", en hoorde je hem hetzelfde over ons denken. Of althans, dat dachten wij. Maar al gauw realiseerden we dat de voorbijgangers dat zeer waarschijnlijk niet dachten, aangezien een GGD-medewerkster ons kwam ophalen met de vraag of we daar zaten voor de inentingen voor een buitenlandse reis. Zagen wij er dan werkelijk uit als twee avontuurlijke wereldreizigsters die vaker mét dan in de koffer iets deden? Voor een tweede keer moesten we onze anonieme aanwezigheid tekort doen en uitleggen dat we voor een SOA-test kwamen. Of we dan een wachtkamer verder wilden plaatsnemen. Dus verkasten we naar een wachtkamer enkele meters verder en namen we plaats tussen de plastic palmbomen, oerang-oetans en een filmpje over buiktyfus. Zelfs in de wachtkamer van de SOA-afdeling probeerden ze nog de indruk te wekken dat we daar zaten voor een buitenlandse reis. Discretie ten top bij de GGD! Alleen moet je er niet toevallig net achterkomen dat de moeder van je ex werkzaam is als SOA-verpleegkundige, want dan kan je beter op een drukke zaterdag voor een pak condooms in de rij bij de Etos gaan staan…